Oddziały Armii Czerwonej IV Korpusu Pancernego kontratakują na wschód od Middenheimu, 2714

Pomimo formalnego stanu wojny, pomiędzy Bretonnią a ZSRR nie rozpoczęły się od razu z początkiem roku 2714 starcia militarne. Obydwie strony wydawały się być jeszcze niegotowe do generalnego starcia. W tym okresie “dziwnej wojny” bretońskie lotnictwo odesłało część swoich sił wojskowych do lotnisk swoich sojuszników, podczas gdy ZSRR czekało na przybycie istotnych posiłków z Moyolequetzal oraz rozstawienie wszystkich dywizji w pozycji bojowej, szczególnie kluczowych armii pancernych jaszczuroludzi na terytorium Twarzołamaczy. Technicznie wytyczne operacyjne sztabu Armii Czerwonej umożliwiały rozpoczęcie operacji bez wsparcia Moyolequetzal, ale ponieważ wiele dywizji jaszczuroludzi było już na miejscu, uznano, że poczekanie trochę na tak wielkie i istotne wsparcie dla operacji nie zaszkodzi inwazji. W międzyczasie, pucz u Kurganów oraz informacje o przechodzących tędy wojskami WWL oraz Imperium Pyłu zostały odnotowane przez planistów wojskowych ZSRR chociaż nie wiedziano wtedy jak wielka w rzeczywistości jest nadchodząca armia ani jak wiele ruszy na ZSRR, a ile na południe ku FKKA. Wreszcie, czas ten pozwolił na to by większość centrów decyzyjnych i politycznych Bretonnii przenieść z Couronne do Sigmarsheim na granicy z Zakonem Wybrańców Chaosu oraz na przeniesienie większości swoich sił pancernych na południe. 

Wreszcie, słowem uwagi należy wspomnieć o ważnym elemencie - bretońskich górach. Chociaż Bretonnia ma reputacje kraju równinnego to konkretnie w regionie działań wojennych występuje kilka ważnych szczytów i łańcuchów górskich dzielących ten kraj w pół. Miało to jak się okazało, kluczowe znaczenie dla przyszłych zdarzeń.

  

Inwazję rozpoczął zmasowany ostrzał rakietowy mający na celu sparaliżowanie obrony przeciwlotniczej i lotnictwa Bretonnii, jak i też utrudnianie działania administracji przez masową destrukcję w samej stolicy w Couronne. Celem ataku były lotniska w Klessen oraz Carette. Systemy wczesnego ostrzegania Bretonnii pozwoliły na kompletne podniesienie lotnictwa w obydwu miejscach -  ale Zakon Wybrańców Chaosu w reakcji na ostrzał wystrzelił ze swoich silosów przeciwrakiety tylko by chronić Carette, nie zaś Klessen - ze względu na fakt, że rakiety lecące w Klessen były za blisko celu by był sens ich przechwytywania. Atak rakietowy zaś w Couronne choć dokonał sporych zniszczeń, to nie wpłynął na sam przebieg organizacji obrony bretonnśkiej ponieważ Bretonnii dano czas na ewakuację. W obliczu tego faktu Zakon również nie strzelał w obronie Couronne. Po rozpoczęciu generalnego starcia na nieboskłonie ZSRR wraz z Moyolequetzal uzyskało względną przewagę liczebną - szczególnie silną w pierwszych dniach operacji, i potem zredukowaną po sukcesywnym przebazowaniu. Pomimo słabości bretońskiego lotnictwa w tej fazie wojny, Armia Czerwona nie zdecydowała się dalej o użyciu sił powietrznodesantowych, po pierwsze dlatego, że dominacja powietrzna nie była jeszcze całkowita, po drugie dlatego, że przygotowanie operacji trwałoby na tyle długo, że sytuacja mogłaby się zmienić, a po trzecie dlatego, że sztab ZSRR zaczynał się przekonywać do idei, że rezerwa powietrznodesantowa będzie potrzebna w wypadku ataku Imperium Pyłu od wschodu. Podobnie też przynajmniej na początku wojny ZSRR nie było jeszcze skłonne użyć agresywnie swoich śmigłowców, próbując ograniczać swoje własne straty i czekając na przerzedzenie lotnictwa bretonńskiego - wykorzystano więc je tylko do ograniczonych ataków.

///. Notka: lokalizacje wszystkich silosów i radarów są tajne, dlatego tak nieprecyzyjne są strzałki na tej mapie.

Wraz z wysłanymi rakietami (i chaosie w powietrzu) ruszyła inwazja lądowa. Trzy ataki zostały wyprowadzane przez terytorium Twarzołamaczy przez Moyolequetzal - z Massif Orcal na Czarny Szczyt, z Leserve na Guaret oraz z Hemmerle na Vingtiennes, podczas gdy ZSRR uderzyło punktowo z Nisseldorf na Didem. Lehmburg po wstępnym ataku został odkryty jako opuszczony i wojska ZSRR ostrożnie zdobyły prowincję. Co miało znaczenie to fakt, że ostatecznie nie została zaatakowana prowincja Hochpointe, w której jak się okazało stacjonowała względnie spora 1 Armia. Dodatkowo też, Vingtiennes zostało zaatakowane tylko z jednej strony, od Twarzołamaczy - wydaje się, że powodem był fakt, że sztab ZSRR chciał zaatakować Vingtiennes dopiero po zdobyciu Nissesdorfu, gdyż jeśli Bretonnia miałaby siły w do kontrataku w Lehmbergu i Vingtiennes, oddziały w Nisseldorfie Armii Czerwonej mogły być otoczone.

 

Atak wymierzony w Nisseldorf został poprowadzony przez Twarzołamaczy i II Korpus Pancerny, z postępującym z tyłu I Korpusem Pancernym oraz VII Armią. Przy takiej ilości dywizji na tak ograniczonym froncie tylko niektóre z nich z Armii Czerwonej wzięły udział w ataku. Warta jest tu odnotowania zmiana doktryny - czołgi III generacji ZSRR okazały się być gorsze w przełamywaniu frontu, zyskując w zamian mobilność. W tym ataku przełamującym obronę Nisseldorfu to nie pomogło, ale faktem było, że pomimo względnie sporego w ilości dywizji piechoty garnizonu Bretonnii upadek Nisseldorfu był tylko kwestią czasu, pomimo niewielkich posiłków wysyłanych z Marienburga - szczególnie ze względu na obecność bombowców Armii Czerwonej oraz zwyczajną ilość atakujących na względnie równinnym (acz nieco zurbanizowanym) terenie. A gdy to przebicie nastąpi, wojska ZSRR rozpoczną horror. 

Najważniejszą częścią teatru bretonńskiego okazał się szeroko pojęty front wokół Massif Orcal. Moyolequetzal rozpoczęło ataki z trzech różnych prowincji w trzech różnych kierunkach. Ich skuteczność była różna. Definitywnie najsilniejszy atak został wyprowadzony na Vingtiennes, rzucono tam 8 dywizji pancernych i 2 zmechanizowane jaszczuroludzi. Chociaż teren był górski, a dywizji bretonńskich było tam ledwie 5, sztab Moyolequetzal liczył, że zdobycie tej prowincji w sposób szybki pozwoli na zabezpieczenie linii zaopatrzeniowych w sposób kontrolowany. Problem polegał na tym, że choć Moyolequetzal rozpoczęło 3 silne ataki, to żaden z nich nie został wyprowadzony w Hochpointe gdzie stacjonowała silna bretonńska armia. Generał de Funes widząc sytuację śmiało wysłał więc posiłki do atakowanego Vingtiennes. Analitykom wojskowości będzie pewnie jeszcze długo chodzić pytanie dlaczego ten atak w Vingtiennes się nie udał i nie zostało szybko dokonane przebicie, a podobny atak, słynny szturm na Ethan Dvarik, w ufortyfikowane góry Krańca Świata tak? W obydwu wypadkach stacjonowały obok rezerwowe dywizje piechoty, czemu na wschodzie szturm osiągnął sukces przed przybyciem posiłków? Kluczowa wydaje się sama ilość dywizji (5 bretońskich, w porównaniu do ledwie 3 FKKA), brak ataku z wielu stron (Ethan Dvarik atakowono z dwóch prowincji) oraz mniej skoncentrowane wsparcie powietrzne (bretońskie fezastraty po stronie Ziemi Pasterza zrobiły znacznie więcej szkód w tym punktowym ataku), brak śmigłowców, wreszcie - fortyfikacje miały mniejsze znaczenie ze względu na atak czerwiem. Wreszcie, atak może miałby szansę się udać mimo wszystkich tych czynników gdyby zaatakowano też Hochpointe i powstrzymano de Funesa przed wysłaniem posiłków, gdyby ZSRR zaatakowało z drugiej strony natychmiast oraz wreszcie, gdyby nie pewne wydarzenia na jaszczurzych tyłach…

Kolejny atak z Moyolequetzal został wymierzony w Czarny Szczyt. Ten atak dla odmiany okazał się kompletną porażką ze strony jaszczuroludzi. 7 dywizji piechoty jaszczuroludzkiej zderzyło się na krótkim froncie z 4 dywizjami bretonńskimi, w pełni gotowymi i na okopanych pozycjach w górach. Atak ten nie zrobił prawie żadnego wrażenia na Bretończykach. Nieco inaczej sprawa się miała z atakiem na Guaret. VII Armia Ogona była bardzo silną formacją, dysponującą 8 dywizjami pancernmi i w rezultacie pomimo względnie przygotowanej 3 Armii (5 dywizji piechoty) ta została bardzo szybko zmuszona do odwrotu przy dużych stratach - ruszyła do Tancred gdzie zajęła kolejne pozycje w górach. Jak się okazało, VII Armia Ogona nie ścigała jej tam, tylko ruszyła z Guaret w kierunku Bergbres, mając prawdopodobnie na celu zdobycie stolicy w Couronne. Jak się jednak okazało, doszło jednak do gigantycznego przewrotu w losach tej wojny.

W tym samym czasie gdy zaczynał się właściwy konflikt, Królestwo Bretonnii (ze wsparciem Zakonu Wybrańców Chaosu) wymierzyło miażdżący kontratak prowadzący przez terytorium Twarzołamaczy, za cel biorąc prowincję Vierzon w ramach tzw. Operacji Bastońsko-Montlackiej. Wojska Twarzołamaczy choć względnie liczne, przy tak skoncentrowanym ataku na równinie zostały zmiażdżone. Twarzołamacze ewidentnie nie byli gotowi na działania wojenne i I oraz II Korpus Pancerny Bretonnii przebił się do Montlac skąd nagle wyłonił się na tyłach jaszczurzego Korpusu Pancernego w Hemmerle. Z tym atakiem od tyłu atak na Viengtiennes od południa już nie mógł zostać przeprowadzony a same wojska Moyolequetzal znalazły się w jednym wielkim kotle. W trakcie samej bitwy pancernej w Hemmerle między siłami Couronne a Xocopin doszło też rzekomo do poważnego incydentu. Jak doniosły służby prasowe Bretonnii, jaszczuroludzie przywołali większego demona Nurgla’a by ten zmiażdżył nadciągające oddziały pancerne ludzi, jednak sam demon zaatakował nie tylko Bretończyków, ale też i samych jaszczuroludzi. W trakcie całego incydentu rzekomo miała też zginąć Antoette Noisson, która swoją magią przegnała demona z powrotem w Spaczeń. Ostatecznie, Bretończycy wymusili na jaszczurzym korpusie pancernym odwrót do Leserve.

Armia Osłonowa Ser Bronna zapewniła ochronę dla postępującej pancernej szpicy bretonńskiej. Ta straszliwa katastrofa mogła się jednak w ogóle wydarzyć gdyby nie to, że Jaszczurzy Korpus Pomocniczy, armia kilku dywizji piechoty, która mogłaby posłużyć za idealną ochronę i mięsną tarczę nie znajdowała się w ogóle na terytorium Twarzołamaczy, ale w Republice Orleanu. W reakcji na ten nagły atak w pustą wyrwę Korpus Pomocniczy zaatakował w kierunku Figeac by spróbować rozbić okrążenie jednak nie zostało ono zakończone sukcesem. Sami Twarzołamacze mieliby większe szansę wykonać kontratak i obronić Moyolequetzal przed okrążeniem, ale Horda Mordomasakratora była po drugiej stronie gór na północy. Przestarzałe wojsko zielonoskórych stawiło bardzo niewielki opór atakującym. Wreszcie, odcięcie od Massif Orcal sprawiło, że wiele dywizji zielonoskórych na południu nie mogło uzyskać dosyć zaopatrzenia by wykonać sensowny kontratak. Ser Bronn rozstawił się na linii Vierzon-Castres by chronić flankę. W tym samym czasie Zakon wysłał przez terytorium Bretonnii dwa dodatkowe korpusy zmechanizowane, które rozstawiły się do uderzenia na VII Armię Ogona w Guaret.

///. el roberto jeszcze przed zejściem z kraju kilka tur temu użył akcji wywiadu do rozpoznania prowincji i wykrycia gdzie i ile stacjonuje Twarzołamaczy. W rezultacie ja na potrzeby tej rozpiski wojennej nie musiałem nic wymyślać na nowo jeśli chodzi o ich rozstawienie, a wojska Zakonu miały bonus w walce z Twarzołamaczami.

///. dodać też należy, że cała ta sytuacja wyszła dlatego, że zwyczajnie w obecnych warunkach, przy takiej ilości dywizji na takiego oponenta w takich warunkach terenowych wojska pancerne Bretonnii przebiły się przez wojska Twarzołamaczy pierwsze zanim wojska Moyolequetzal zdołały się przebić przez wojska bretonńskie w Vingtiennes (oraz też szybciej zanim ZSRR przebiło się przez Nissendorf). Dlatego cały kocioł mógł w ogóle zadziałać. Przypominam bowiem, że wszystkie trzy bitwy (Nissendorf, Vingtiennes oraz Vierzon) wydarzyły się równocześnie.

Rozpoczął się wyścig z czasem, bo szybko stało się oczywiste, że z tego burdelu Moyolequetzal może ocalić tylko ZSRR. Sztab ZSRR rozważał poważnie użycie samolotów transportowych by wesprzeć siły Moyolequetzal w kotle, albo wręcz zrzucić spadochroniarzy ale zrezygnowano z tego ponieważ i tak nie mogłyby przenieść takiego tonażu by realnie wesprzeć tę armię, Armia Czerwona nie chciała niepotrzebnie narażać samolotów transportowych (czy też spadochroniarzy) nad terenem gdzie dominacja powietrzna była nie do końca pewna, wreszcie - wolała priorytezować swoje własne siły nad swojego sojusznika, który “sam wdepnął w to bagno na własne życzenie”. A priorytetem dla sztabu Armii Czerwonej była operacja powietrzno-desantowa jaką szykowano w celu odparcia ataku Imperium Pyłu, którego oczekiwano - ostatecznie wykonano tylko jeden zrzut zaopatrzenia dla jaszczuroludzi by nie ryzykować floty powietrznej. Początkowo ZSRR skierował wolną III Armię do ataku na Vingtiennes tylko, że w tym momencie nie miało to już sensu - atak od tyłu zdruzgotał morale jaszczuroludzi, a lecące na oparach dywizje pancerne zaczęły się desperacko wycofywać do Lesevre. Wreszcie - zwiad powietrzny ZSRR poinformował zarówno jaszczuroludzi jak i komunistów, że Bretonnia wciąż ma jeden rezerwowy korpus zmechanizowany w Klessen, który mógłby w każdej chwili mógłby wkroczyć do Vingtiennes by powstrzymać odbicie kotła (albo też przedłużyć starcie o Nissendorf). Sami dowódcy jaszczuroludzi rozważali scenariusz by spróbować się w całości wycofać do Massif Orcal i tam się bronić wykorzystując umocnienia i góry. Problem polegał na tym, że przy takim braku zaopatrzenia i paliwa, ich armia straciłaby całkowicie siłę bojową i w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy by wyparowała - powątpiono czy ZSRR mogłoby zdążyć z pomocą na czas przebijając się przez góry. Zdecydowano się na wariant drugi - nie jako kontynuację oryginalnego rozkazu - tak jak VII Armii Łuski oryginalnie kazano przez Guaret atakować w kierunku Couronne tak zamierzano to zrobić, tylko nie dla “faktu zdobycia stolicy” tylko licząc, że gdy dotrą do Couronne będą tam już obok zagony pancerne ZSRR, które przebiją się przez Nisseldorf, a następnie ruszą wybrzeżem. Zdecydowano się to zrobić w ten sposób, gdyż wiedziano już o jednej armii bretońskiej, która blokowała przesmyk górski w Tancred oraz wiedziano, że Bretonnia wciąż w rezerwie trzyma jeden korpus zmechanizowany. Podejrzewano, że ten korpus zwyczajnie zaparkuje w Hautmont i zablokuje przejście również tutaj. Znaczyło to, że jedynie dotarcie do Floridy (przy założeniu, że ZSRR dotrze po drugiej stronie rzeki) gwarantowało przeżycie.

////. Notka od MGa. Powód dla którego nie są poważnie rozważane scenariusze ataku przez góry ze strony ZSRR jest nie dlatego, że nie dałoby się tego zrobić (dałoby się, jest dosyć siły bojowej na to i ZSRR byłoby w stanie przez te góry się przebić), ale fakt, że zajmie to na tyle długo, nawet przy zwycięstwie nie ocaliłoby to jaszczuroludzi zamkniętych w kotle.

W rezultacie, wszystkie trzy armie jaszczuroludzi w desperackim ataku w relatywnie zwartej grupie armii ruszyły na północ. Nissesdorf padł, żołnierze bretońscy się cofnęli stamtąd do Vingtiennes  i Twarzołamacze jak i III Armia która już się tym zajmowała kontynuowała atak na Vingtiennes. Ostatecznie udało się zdobyć sporą część prowincji, ale atak przerwano gdyż w tym momencie zdobycie tej prowincji nie ratowałoby jaszczuroludzi i tak oraz przybyły posiłki bretonńskie z tych samych korpusów zmechanizowanych co dokonały okrążenia. Tak jak się spodziewano, ta rzekoma rezerwowa grupa dywizji zmechanizowanych Bretonnii wycofała się z Klessen i ruszyła do Hautmont i Tancred by powstrzymać umierającą hordę Moyolequetzal przed próbą przekroczenia gór. W rezultacie, wreszcie wszystkim pancernym dowódcom ZSRR zaświeciły się oczy. Nie było już niczego przed nimi. Czas było wcisnąć gaz.

Wszystkie trzy korpusy pancerne ZSRR ruszyły do przodu pozostawiając za sobą niestworzone gigantyczne chmury pyłu, podczas gdy piesze dywizje Armii Czerwonej osłaniając jej tyły zajęły pozycje wokół Marienburga. Wyjątkowo mobilne armie pancerne nie napotykając żadnego oporu przemierzyły olbrzymi dystans kilkuset kilometrów by znaleźć się blisko Couronne. Do stolicy Bretonnii dotarły I oraz III Korpus Pancerny, podczas gdy II Korpus Pancerny oraz dywizje piechoty z pozostałych armii stworzyły silny kordon wokół Marienburga będący jednocześnie kluczową dla atakujących pancernych armii ZSRR flanką. W samej stolicy stacjonował bardzo słaby garnizon 3 dywizji słabej piechoty oraz jeden z korpusów zmechanizowanych Zakonu Wybrańców Chaosu, który początkowo walczył silnie z uciekającą hordą Moyolequetzal, a potem odbił się od niej i wkroczył do Couronne by powstrzymać jaszczuroludzi przed wkroczeniem do miasta. Pomimo względnie więc dużego garnizonu, korpusy pancerne ZSRR zdołały wyrzucić przeciwnika z ruin miasta (znaczącym powodem był fakt, że korpus zmechanizowany Zakonu był już zmęczony walką) i wreszcie to co zostało z armii Moyolequetzal zostało uratowane.

Cmentarzysko pojazdów wojskowych Moyolequetzal, północne Gueret. Część sprzętu opuszczono bo przestał działać, część ponieważ brakło paliwa.

A z wielkiej armii Moyolequetzal co miała zmiażdżyć Bretonnię pozostało bardzo niewiele. Na początku desperackiej ewakuacji z kotła jaszczuroludzie pozostawili duże części ciężkiego sprzętu oraz opuścili sporo ze swoich czołgów, przerzucając ich paliwo i amunicję do pozostałych. W trakcie długiej drogi na północy do Floridy musieli też walczyć z atakami korpusów zmechanizowanych Zakonu Wybrańców Chaosu oraz drobnych rajdów ze strony wojsk Bretonnii. Wiele tysięcy żołnierzy Moyolequetzal zginęło nie tylko z powodu samej walki w desperackich warunkach i bez zaopatrzenia, ale też z głodu, pragnienia i braku opieki medycznej. To co wreszcie dotarło na granicę Couronne i zostało uratowane przez korpusy pancerne ZSRR było tylko cieniem dawnej potęgi. 

///. Opis inspirowany planami co do potencjalnej ucieczki VI Armii Paulusa spod Stalingradu.  Dywizje pancerne tracą znacząco więcej siły bojowej niż dywizje piechoty w wypadku braku zaopatrzenia i paliwa. W rozpisce strat spadek poziomu dywizji symbolizuje fakt, że pozostawiono wiele ciężkiego sprzętu jak artyleria czy czołgi, a zostały “jaszczury z karabinami”. 

Po akcji pod Couronne i zdobyciem stolicy przez wojska Armii Czerwonej dowódcy ZSRR doszli do wniosku, że nie mają realnej możliwości utrzymać swoich zdobyczy właśnie dlatego, że armia Moyolequetzal straciła całkowicie swoją zdolność bojową oraz wreszcie - ponieważ mają długą flankę podczas gdy Bretonnia całkowicie kontrolowała szczyty górskie i zwyczajnie Armia Czerwona nie ma dostępnego wystarczająco dużo mięsa by tak długą flankę realnie bronić. Z tego też powodu złupiono to co się dało z Couronne (nie było tego wiele, bo miasto zostało potwornie zniszczone ostrzałem rakietowym a potem walką), a następnie wycofano się na bardziej bezpieczną linię obrony i zabezpieczono jeszcze solidniej kordon wokół Marienburga. Dzięki bardzo dużej mobilności korpusów pancernych i bardzo solidnej doktrynie wojska ZSRR zdołały się ewakuować zanim jakikolwiek poważny kontratak mógł nastąpić. Wojska Moyolequetzal póki co zostały rozstawione wokół Marienburga w pozycjach obronnych by pozwolić im odzyskać morale i zrestrukturyzować dywizje. 

Ze względu na fakt, że dywizje Moyolequetzal potrzebowały pomocy żadna z dywizji pancernych ostatecznie nie uderzyła na Marienburg kiedy wreszcie nastąpiło przebicie przez Nissendorf. Chociaż Armia Czerwona szybko otoczyła to miasto to zdecydowano o tym, że nie ma czasu na to by korpusy pancerne brały udział w walce o Marienburg. Jak się bowiem okazało, sztab Bretonnii planował bycie zepchniętym do Marienburga. Ku zaskoczeniu wielu, nad jednostkami w mieście przejął dowodzenie z zalecenia króla Karl Rommel, który miał gnić w więzieniu” za zbrodnie wojenne w dawnym DR-WAAGH. Karl miał do dyspozycji blisko 8 dywizji piechoty oraz jednostki pomocnicze, co więcej - mógł się bronić w terenie silnie zurbanizowanym, otrzymywał zaopatrzenie przez floty transportowe Wspólnoty Wzniesienia Ludzkości oraz jeszcze otrzymał wsparcie artyleryjskie od drobnej floty bretonńskiej. Po pierwszym próbnym ataku ZSRR w którym Armia Czerwona odniosła porażkę uznano, że bezpośredni szturm na miasto nie ma zwyczajnie sensu i je otoczono. Zamiast tego, lotnictwo ZSRR podjęło kampanię bombardowania flotylli transportowych płynących do miasta. Lotnictwo Bretonnii desperacko próbowało temu przeciwdziałać, ale lotnictwo bretonńskie było już dosyć mocno przerzedzone i w końcu dostawy zostały zakończone. Rząd w Couronne technicznie przygotował specjalne magazyny jeszcze przed wojną, ale była to kropla w morzu potrzeb - poza tym, część z nich została zniszczona w bombardowaniach. W rezultacie, obrońcy Marienburga bardzo szybko wystrzelali się z niezbędnego zaopatrzenia, nie tylko amunicji do artylerii, ale też środków medycznych czy jedzenia. Poszczególne dywizje piechoty Armii Czerwonej wykonały serię ataków w większości opierających się na zmasowanym użyciu artylerii i unikaniu ciężkich walk piechoty na bliskim dystansie w środku ruin. W rezultacie tych akcji, kosztem bardzo znikomych strat ZSRR było w stanie zdobyć znaczącą większość Marienburga przy olbrzymich stratach bretonńskich, a to pozwoliło też by odesłać część dywizji by ponownie wzmocnić kordon - co uniemożliwiło wojskom bretońskim nawet próbę podejścia do miasta.

///. Gandzia próbował roleplayować tu Stalingrad i mogłoby to wyjść, ale brak utrzymanie dostaw morskich jak Armia Czerwona przez Wołgę zabiło ten scenariusz, w połączeniu też z innym czynnikiem o którym potem.

Bretonnia nie była zresztą w stanie zrobić tu wiele. Pomijając walkę z wielką hordą sił Moyolequetzal wciąż bowiem istniał duży problem, który niezmiernie irytował dowództwo naczelne sił bretonńskich - siły Twarzołamaczy w Massif Orcal. Doszło do dosyć specyficznej sytuacji - herszt Mordomasakrator depeszował do Massif Orcal by się absolutnie nie poddawać i walczyć do końca, podczas gdy lokalne władze w Massif Orcal były pod wielkim wrażeniem tego jak bardzo Bretonnia spuściła im łomot i byli zainteresowani kapitulacją przed Bretonnią w której ci w zamian za brak zmian terytorialnych by zmienili stronę na Bretonnię. Rozmowy te nie doszły do skutku - w wyniku śmierci Antoette Noisson zabrakło cywilizowanego podejścia i wpływu na wojskowych bretonńskich, którzy byli bardziej zainteresowani permanentnym usunięciem zielonoskórego problemu. Wojska Zakonu Wybrańców i Bretonnii wspólnie atakując z wielu stron były w stanie zdobyć Massif Orcal, ale okupowały to względnie dużymi stratami jak na tak słaby garnizon oraz stratą czasu jaki mógł być poświęcony na kontratak w kierunku Marienburga. Innym czynnikiem który sprawił, że Bretonnia nie wykonała większych ruchów przeciwko siłom ZSRR w dalszej fazie wojny był fakt, że siły bretońskie musiały wyeliminować masę błąkających się jaszczuroludzkich żołnierzy w głębi własnego kraju po zakończeniu operacji Bastońsko-Montlackiej oraz ogarnąć rzesze jeńców. Ostatecznym wynikiem tych działań było znaczące skonsolidowanie się frontu na terytorium Twarzołamaczy oraz w okolicach Marienburga i brak realnej pomocy dla miasta ze strony Couronne. Możliwe, że Marienburg mógł zostać wsparty nie z zachodu, ale ze wschodu. Tak jednak się nie stało i by to wyjaśnić, trzeba cofnąć się nieco w czasie.

Niedługo po tymczasowym zdobyciu Couronne przez zagony pancerne ZSRR, przez granicę między dawną DR-WAAAGH a Republiką Erengradu wyruszyła połączona armia Imperium Pyłu oraz Wspólnoty Wzniesienia Ludzkości. ZSRR generalnie było przygotowane i miało plany obronne, ale samej dyslokacji sił nie zmieniono po puczu u Kurgan ze względu na niebezpieczeństwo desantu na północy. Początkowo, krasnoludy chaosu wykorzystały więc względne rozbicie armii ZSRR w regionie dawnego DR-WAAAGH osiągnęły mały sukces jakim było kompletne rozbicie in detail V Armii ZSRR, ledwie dwóch dywizji odizolowanych w Breder. Natomiast ponieważ ZSRR wiedziało z wyprzedzeniem o ataku, te dwie dywizje kupiły odpowiednio dużo czasu na strategiczną relokację dedykowanych armii pod ten teatr. Katastrofalne dla wojsk krasnoludów Chaosu i Apostoła okazał się brak osłony powietrznej - śmigłowce przeciwników Armii Czerwonej były masowo zestrzeliwane z nieba. Informacja o tym, że po tej stronie frontu nie ma żadnej osłony powietrznej sprawił, że dowództwo ZSRR podjęło też decyzję o przesunięciu swoich obydwu Korpusów Kawalerii Powietrznej z nowoczesnymi śmigłowcami trzeciej generacji na front wschodni oraz przywołanie Korpusu Protektoratu jaki stacjonował w Sylwanii. Problemem też była przestarzała armia WWL, która pomijając to, że była zapóźniona o co najmniej kilka lat, to była przede wszystkim piesza bądź mieszała piechotę z dywizjami zmechanizowanymi. Jedna z tych armii, VI Armia Chaosu Sigmara pozostała całkowicie w Erengradzie by pilnować bezpieczeństwa dostaw bo uznano, że jej wartość bojowa jest kompletnie znikoma. Ogólnie, ZSRR miało absolutnie dosyć czasu by wyprowadzić kontratak - i gdy ten nastąpił, efekty były przerażające dla koalicji antykomunistycznej.

Dopiero wtedy właśnie ZSRR wreszcie użyło swoich sił powietrzno-desantowych, przy braku jakiejkolwiek oporu ze strony lotnictwa wroga (bo go nie było). Generał Michaił Frunze jako naczelny dowódca tej operacji rozdzielił swoją armię spadochronową na trzy części, po dwie dywizje każda - by zostały one zrzucone w Rossin, Aukrug oraz Wolfenburg odcinając w ten sposób wroga od zaopatrzenia ze wschodu. Następnie wszystkie jednostki frontu wschodniego ZSRR ruszyły do ataku, nawet nie po to by wygrać (wojska Imperium Pyłu były szczególnie silne) ale by związać je walką. Chociaż przeciwnik miał niemalże dwukrotną przewagę liczebną, w bezpośrednim starciu Armia Czerwona dokonała straszliwego spustoszenia. Kluczowy był fakt, że Armia Czerwona dysponowała doskonałymi helikopterami, które były zwalczane jedynie przez już i tak przestarzałe naziemne systemy obronne dywizji zmechanizowanych - nawet nie wspominając już o permanentnym zwiadzie powietrznym całego obszaru oraz wsparciem bombowców. W rezultacie komunistyczne Korpusy Kawalerii Powietrznej dokonały straszliwego spustoszenia w dywizjach pancernych Imperium Pyłu, a przestarzałe wojska WWL nie oferowały takiej pomocy jakich od nich oczekiwano. Ogólnie, Imperium Pyłu nadal przed takim kontratakiem by się spokojnie obroniło przy stratach, ale fakt, że spadochroniarze ZSRR odcięli drogi zaopatrzeniowe wywołał atak paniki. Ostatecznie, wojska Imperium Pyłu wycofując się z głównego frontu jednocześnie wyprowadziły atak na okupowane przez komunistycznych spadochroniarzy Rossin, z pomocą tej felernej VI Armii WWL, która pozostała w Erengradzie. Spadochroniarze zostali zmuszeni do odwrotu i w końcu musieli odpuścić blokowanie tej prowincji, ale w obliczu dużych strat i groźby kolejnego desantu WWL oraz Imperium Pyłu kompletnie wycofały się z DR-WAAAGH, nie czując, że są w stanie coś tu wskórać. Dywizje WWL oraz Imperium Pyłu zajęły pozycję więc w Erengradzie oraz na zachodniej granicy Ostlandu.

Wreszcie, nie jako na deser - z terytorium ZSRR wystrzelono we Wspólnotę Wzniesienia Ludzkości kilka strategicznych pocisków balistycznych. Centrum przemysłowe w Havardgrad zniknęło w potężnej eksplozji, a sama skala w destrukcji w nowej stolicy okazała się bardzo duża - wstępne szacunki wskazują nawet na tysiące ofiar.

Ponieważ Marienburg nie mógł zostać ocalony od wschodu, morale skrajnie podupadło i w końcu w sposób metodyczny i bardzo bezlitosny ZSRR zdobyło miasto. Karl Rommel, który obiecał wcześniej, że nie opuści miasta żywy spełnił swoją obietnicę i popełnił samobójstwo, a wszystkie dywizje bretońskie w środku wraz z “oddziałami ochotniczymi” zostały zmiażdżone. W grudniu, wojska Zakonu kontratakowały w Figeac (Twarzołamacze) by zabezpieczyć lepszy front graniczny) oraz ZSRR zaczęło strategiczne przemieszczenie części sił ze wschodu z powrotem na zachód. 

Jest wiele rzeczy do analizy w tej części frontu Wielkiej Wojny. Prawdopodobnie największym zwycięzcą wojny jest Bretonnia, która w obliczu tak wielkiego ataku nie tylko wybroniła się i nie została zmiażdżona, ale zadała straszliwe straty atakującym (a konkretnie - Moyolequetzal), którzy osiągnęli tylko minimalne podboje terytorialne. Manewr z okrążeniem przez terytorium Twarzołamaczy okazał się doskonały i wyeliminował olbrzymie zagrożenie dla tego państwa. W oczywisty więc sposób, największym przegranym było Moyolequetzal które straciło olbrzymią część swojej armii w paskudnie źle zaplanowanym ataku i z fatalnie chronioną (właściwie, to w ogóle nie chronioną) flanką. Chociaż manerw wojsk Bretonnii był bardzo skuteczny i “błyskotliwy” to można też dobrze argumentować, że to nie dowódcy Bretonnii byli inteligentni, tylko planiści z Xocopin idiotyczni - plan Couronne mógłby się wywalić na zwyczajnym przesunięciu jednej armii piechoty. Wreszcie, bardzo ciekawie prezentuje się sytuacja ZSRR. Chociaż to ZSRR było oryginalnym agresorem w wojnie, ostatecznie bardzo mało zdobyli terytorialne w sposób trwały. Jednak sprowadzanie wojny tylko do podboju terytorialnego byłoby też bardzo mylące. ZSRR efektywnie zadało katastrofalne straty lotnictwu Bretonnii, bardzo efektywnie rozbiło twierdzę Marienburg oraz pokonali armię Imperium Pyłu i WWL przy bardzo niskim nakładzie, a olbrzymiej efektywności, odnosząc jednocześnie, na wszystkich frontach - względnie niewielkie straty. Wojna ta też dowiodła, że nawet jeśli ma się lotnictwo słabsze, jeśli nie dużo słabsze od przeciwnika, to możliwość chociaż kontestowania dominacji powietrznej przy większych stratach jest warta ceny - siły Imperium Pyłu i WWL mogły zostać tak łatwo pokonane właśnie dlatego, że ZSRR miało nie “częściową”, ale absolutną dominację powietrzną. Lotnictwo bretonńskie choć przegrywało wojnę na nieboskłonie miało dosyć rezerw by jeszcze jakkolwiek kontestować niebo w tym roku. Takich rezerw może już jednak w ogóle nie być na rok kolejny i Armia Czerwona dalej nie jest tak daleko od kompletnego triumfu.

Moździerze FKKA prowadzące desperacki ostrzał wśród ruin Grom Peak, 2714

Podczas gdy Bretonnia, ZSRR i Moyolequetzal przygotowali się do eskalacji i rozpoczęcia właściwej operacji wojskowej na szeroko pojmowanym wschodzie Starego Świata armie poszczególnych państw przygotowywały się do jeszcze niewypowiedzianego konfliktu. 

Na początku roku 2714 w Hegemonii Kurgan doszło do wojskowego puczu. Według informacji nielicznych obserwatorów, klika generałów skrajnie niezadowolonych z haniebnego narzuconego traktatu przez Wspólnotę Wzniesienia Ludzkości podniosło bunt przeciwko władzy wodzów. Za kluczową postać w puczu uważa się niejakiego “Łamto Pożeracza”, który miał być odpowiedzialny za zapewnienie finansowania dla puczu. Starcia między wojskami buntowników a lojalistów rozpoczęły się przede wszystkim w głównych miastach - Kislevie oraz Praag. Lojaliści generalnie byli w stanie zachować porządek a ostateczny kres buntu przyniosło nadejście olbrzymich sił wojskowych ze strony Imperium Pyłu oraz WWL które wspólnie zmiażdżyły puczystów. Najważniejszą konsekwencją puczu w istocie okazało się znaczące spowolnienie wojsk Imperium Pyłu oraz WWL, których cel był znacząco inny oraz zdziesiątkowanie armii Kurgan w której rozpoczęto masową czystkę by podobny bunt nie wydarzył się ponownie. W trakcie puczu I Korpus Zmechanizowany FKKA przekroczył granicę Hegemonii Kurgan, ale jego dowódca  Drugler Strażnik Gór dosyć szybko uznał, że w obliczu olbrzymich posiłków ze strony Imperium Pyłu oraz WWL ratowanie buntowników zwyczajnie nie ma sensu i się wycofał. Wtargnięcie sił FKKA zostało odnotowane przez legalne władze Kurgan, którzy już po całym buncie wysłali Legion “Agiel” do Belev by zabezpieczyć granicę z FKKA i powstrzymać ewentualny kolejny atak. Kurganowie jak się okazało nie zamierzali uczestniczyć ostatecznie w działaniach wojennych. Los puczystów, w tym Łamto Pożeracza nie jest znany, choć podejrzewa się, że ten ostatni był w stanie uciec, bo wśród rozstrzelanych przywódców buntu brakowało ogra. W tym samym czasie też, umykając wiedzy dowódcóm Międzyrasówki do Ziemi Pasterza przebazowywano słynne bretońskie fezastraty - zgrupowania bombowców strategicznych Couronne.

WWL oraz Imperium Pyłu widocznie były zainteresowane dołączeniem do wielkiego światowego konfliktu, ale po drodze miały jeszcze jeden kraj - Republikę Erengradu. W tym wypadku nie było żadnych “próśb dyplomatycznych” i obydwa państwa de fakto wtargnęły na jego terytorium swymi siłami zbrojnymi. Erengrad stawiał opór około 30 godzin po czym zgodził się bezwarunkowo na udzielenie akcesu wojskowego. Pomimo, że ostatecznie straty koalicji Chaosu były właściwie żadne, to zabezpieczenie trasy, logistyka oraz utrzymanie bezpieczeństwa na trasie ponownie opóźniła całą operację. Z perspektywy frontu zachodniego w Bretonnii, miało to o tyle istotne znaczenie, że wojska Imperium Pyłu i WWL przybyły względnie późno by odciążyć Królestwo Bretonnii i Zakon Wybrańców Chaosu, którzy walczyli o przetrwanie. Jednocześnie, wszystkie te opóźnienia sprawiły, że FKKA były całkowicie przygotowane i wiedziały o zbliżającym się ataku - jeszcze przed wkroczeniem do Erengradu FKKA przerzuciło II i III Korpus Zmechanizowany do Ostlandu by powstrzymać natarcie wojsk Chaosu. Niestety dla krasnoludów z Grom Peak, choć wszystkie te opóźnienia dały szansę, to zostały one kompletnie zaprzepaszczone, a ostateczna dyslokacja sił FKKA okazała się katastrofalnie wadliwa.

Inwazja Chaosu na FKKA rozpoczęła się od “symulowanego” ataku na Karak Baraz z Seepsud przez jednostki krasnoludów Chaosu z Grupy Armii “Wschód”, a przynajmniej można tak to uznać - bowiem pomijając liczne wystrzały artyleryjskie oraz kiepsko zrobione makiety i dmuchane czołgi, to aktywność Imperium Pyłu była niska. Przekonało to FKKA o tym, że to na pewno nie jest główny kierunek natarcia i rezerwy FKKA nie zostały ruszone nawet o metr. Pobocznym skutkiem tej słabej “symulacji walki” był fakt, że Ziemie Pasterza same nie uznały tego za poważny atak i opóźnili wprowadzenie swoich planów wojskowych w życie.

Pierwszym prawdziwym atakiem był skoncentrowany atak II Korpusu Pancernego i III Rezerowego Korpusu Zmechanizowanego Imperium Pyłu (Grupa Armii “Środek”) z dodatkowym wsparciem dywizji piechoty oraz pomocniczymi dywizjami Wspólnoty Wzniesienia Ludzkości. Strona atakująca dysponowała nie tylko miażdżącą przewagą liczebną - czołgi krasnoludów Chaosu były o generacje lepsze, magowie Hashuta wsparli swe siły swoimi zaklęciami, WWL dostarczyło helikopterów oraz wreszcie, wykonali skoncentrowany atak “in detail” podczas gdy obydwa korpusy zmechanizowane FKKA były rozrzucone po łącznie czterech prowincjach. To skończyło się masakrą i obydwa korpusy zmechanizowane krasnoludów z Grom Peak  natychmiast ruszyły do odwrotu, bezwzględnie ścigane po równinach Ostlandu. Sam Wolny Ostland posiadał niewielkie wojsko, ale nie pomogło ono zbyt bardzo - przewaga liczebna i operacyjna wroga była miażdżąca. Przed kompletną anihilacją obydwu korpusów ocalił I Korpus Zmechanizowany z Varsag, który nieznacznie odsłonił odwrót a następnie wycofał się wraz z pozostałymi rozbitymi jednostkami.

Wraz z inwazją na Ostland wreszcie zaczęła się właściwa bitwa na niebie i w reakcji na właściwe rozpoczęcie działań wojennych, dowództwo FKKA zapewniło koordynaty dla ZSRR, które wystrzeliło ponad 13 zestawów rakiet strategicznych nie tylko w Imperium Pyłu, ale też w Ziemie Pasterza, które jeszcze wtedy nie uczestniczyło w działaniach wojennych. Faktem jest, że Ziemie Pasterza dopiero teraz zaczęły się mobilizować i przerzucać siły do ataku na FKKA, ale wtedy dopiero Ziemie Pasterza wzięły się na poważnie do wojny, uznając, że atak Imperium Pyłu na Ostland można już uznać za inwazję na FKKA (malkontenta w sztabie, który próbował prawnikować i gadać, że “jeszcze nie możemy atakować FKKA, bo mamy napisane, że mamy czekać na inwazję na FKKA, a Ostland to nie" FKKA został rozstrzelany). Za cele dla rakiet strategicznych FKKA wyznaczyło siedem różnych lotnisk, 3 w Imperium Pyłu oraz 4 w Ziemiach Pasterza. Ogólnie, efektywność ostrzału rakietowego była względnie niewielka ze względu na zbytnie rozbicie ostrzału - Imperium Pyłu jak się okazało nie miało ani dużo, ani dobrego lotnictwa, a lotnisko w Zharr-Naggrund w ogóle było puste, zaś na Ziemiach Pasterza 2 z 4 zaatakowanych lotnisk były puste. Dodatkowo - na akurat najważniejsze lotnisko w Morag-Bador gdzie stacjonowała Flota Lotniczka “Skarr” myśliwców IV generacji poszło stosunkowo najmniej rakiet oraz ukryte siloysy rakietowe Ziemi Pasterza zdołały zestrzelić część z nich. Straty wśród samych samolotów od bombardowań były niewielkie, a infrastrukturalnie miejsc na lotniskach dalej było wystarczająco dla wojsk Chaosu. Możliwe, że straty dałoby się ograniczyć jeszcze bardziej, ale jak się okazało - silosy rakietowe Imperium Pyłu z nieznanego powodu nie reagowały na ten ostrzał rakietowy. Zamiast tego Imperium Pyłu rozpoczęło bombardowanie rakietowe lotnisk FKKA w prowincjach Varsag, Karak Durak oraz Karak Vulbih. Chociaż wystrzelono znacznie mniej rakiet (i też rozbito to na 3 cele), to głowice były uzbrojone w spaczenie, powiększając ich efektywność. Większe straty odnotowano w Varsag, a w Karak Vulbih nie odnotowano żadnych samolotów. Użyte spaczenie wytworzyło silne skażenie i promieniowanie które uczyniło korzystanie ze sporych części lotniska niemożliwe, ale i tak krasnoludzkie lotnictwo miało sporo miejsca - zwłaszcza, że straty na nieboskłonie okazały się bardzo wysokie. Pomijając ostrzał rakietowy, lotnictwo Chaosu w znacznym stopniu zdominowało pole bitwy i chociaż myśliwce FKKA były szczególnie wysokiej jakości, to model ten nie miał rozwiązań technicznych jakie zastosowano już w czwartej generacji myśliwców wielozadaniowych Ziemi Pasterza. Im dłużej w wojnę, tym mocniej komuniści z FKKA tracili pozycję w powietrzu co było o tyle bolesne, że nie mogli już kontestować i strącać swobodnie potencjalnych ataków śmigłowców szturmowych.

Ze względu na liczne opóźnienia i wielką nieufność, ostateczny atak Ziemi Pasterza się bardzo opóźnił w stosunku do działań Imperium Pyłu ale gdy wreszcie ruszył całe góry się trzęsły - dosłownie. Ogrzy magowie  przywołali bowiem wielkiego czerwia, co siłą swojego kwasu topił beton umocnień i niszczył skały w Ethan Dvarik, a sama siła ataku na tę prowincję była porażająca - ponad 60 dywizji. W samej akcji przebicia wzięły też udział pomocniczo słynne bretonńskie fezastraty. Na tak ciasnym obszarze z oczywistych przyczyn nie mogły walczyć wszystkie te dywizje jednocześnie, nawet połowa nie była w stanie, więc technicznie FKKA mogłoby się wybronić. Niestety, Ziemie Pasterza wyczuły dobrze swego wroga i zaatakowały najsłabszy punkt Linii Thorgrima - stacjonowało w nim ledwie 3 dywizje raczej przeciętnej jakości, a najbliższa rezerwa - 3 dywizje górskie II Frontu Rezerwowego choć były prowincję dalej w Schosselnud, to między innymi ze względu na fakt, że nie były zmechanizowane nie były w stanie przyjść z pomocą zanim główna linia fortyfikacji częściowo już nie padła i obrona w tej prowincji zatraciła sens. Ze względu na fakt, że FKKA nie miało żadnych korpusów zmechanizowanych na południu, Grupa Bojowa Minos oraz Armia Góry Grimfang przebiła się za linię fortyfikacji i zaatakowała Kazak Drung oraz Schosselnud. II Front Rezerwowy poszedł w rozsypkę i wojska Ziemi Pasterza rozlały się po kraju - między innymi ze względu na atak Imperium Pyłu od północy i brak jakichkolwiek sił w zachodniej części kraju oddelegowane pojedyńcze dywizje zmechanizowane przejęły kontrolę nad całym zachodem FKKA. 

Widząc katastrofalne przebicie linii fortyfikacji oraz nadciągający atak od Ostlandu, dowództwo naczelne Grom Peak podjęło decyzję o generalnym skróceniu frontu oraz ściągnięciu wszystkich wojsk do najważniejszych krasnoludzkich twierdz. W samą porę, bo wojska Ziemi Pasterza priorytezowały ominięcie fortecy w Górze Gunbad i zamiast tego atak na stolicę w Grom Peak. Ze względu na posiłki, opór obrońców, względnie ciasny front oraz brak czasu wojska Chaosu nie były w stanie zdobyć stolicy krasnoludzkich komunistów przed końcem roku.

Rozwiązanie alternatywne?

Chociaż FKKA w znacznym stopniu walczy samo przeciwko siłom trzech państw, to największy wpływ na taki wynik wojny miała zła dyslokacja sił FKKA i dowodzenie. Korpusy Zmechanizowane ponieważ były rozrzucone po granicy Ostlandzko-Erengradzkiej i nieskoncentrowane, zmuszone do obrony na płaskim obszarze zostały rozbite in detail w bitwie granicznej i utraciły większość swojej siły bojowej, podczas gdy takiego korpusu zabrakło by powstrzymać przebicie się wojsk Ziem Pasterza od południa. Istniała też opcja by użyć Korpusów Zmechanizowanych do ataku na samo terytorium Imperium Pyłu, które miało słabą linię frontu pozbawioną umocnień. Inne scenariusze jak prewencyjny atak na Erengrad by powstrzymać nadejście wojsk wroga na przejściu Vitzy-Kislev też nie zostały wzięte pod uwagę przez sztab FKKA. Przebicie od południa mogło się dokonać głównie przez doskonałą koncentrację siły bojowej Ziemi Pasterza w jednym punkcie i brak mobilnych rezerw na miejscu - dywizje z Schosselnud nie zdążyły wesprzeć atakujących zanim przebicie umocnień nastąpiło. Front Krańca Świata w rezultacie dowiódł kompletną supremację inicjatywy, agresji i koncentracji sił do punktowego ataku nad pasywną obroną. Wreszcie, jednym ze względu na bardzo słaby wynik wojsk FKKA w walce o Ostland, pozostałe dywizje WWL oraz Imperium Pyłu mogły względnie bezpiecznie dokonać ataku na ZSRR i dawne ziemie DR-WAAAGH.

Jednocześnie, państwa Chaosu również narobiły wiele błędów, które przesądziły o tym, że FKKA nie zostało zniszczone w rok. Krytyczne opóźnienia w Hegemonii Kurganów wywołane puczem i Erengradzie były prawdopodobnie do uniknięcia, podczas gdy porażająca nieufność Ziemi Pasterza uzależniła w ogóle ich przygotowanie do wojny ofensywnej i ustawienie wojsk na poprawnym froncie od wpierw ataku Imperium Pyłu.  Wywołało to kolejne opóźnienia i cel jakim było zdobycie Grom Peak jeszcze w tym roku znalazł się poza zasięgiem atakujących. Daje to nadzieje dzielnym komunistom z FKKA do dalszej obrony ich ojczyzny.

Z dnia na dzień w Imperium Pyłu pojawiły się utrudnienia. Wszystkie służby zostały postawione w stan gotowości. Problemy najbardziej można było zauważyć na zachodniej granicy gdzie wzmogły się kontrole i pojawiło się dużo wojskowych. Sprawdzane były głównie ciężarówki wyjeżdżające z państwa krasnoludów chaosu. Góry Krańca Świata charakteryzują się tym, że jest niewiele przejść łączących miasta przez co bardzo ciężko przekroczyć granice. Wobec tego pewna grupa uciekinierów (4 ogry i 2 ungory) postanowiła przekupić zielonoskórego przewodnika żeby przeprowadził ich niekrytymi ścieżkami górskimi na tereny FKKA. Suma była tak wysoka, że ork zgodził się drużyna ruszyła.

W tym samym czasie koledzy orczego przewodnika usłyszeli o rządowych nagrodach za informacje o pobycie Łamto Pożeracza i wsypali byłego przyjaciela. Z polecenia gen. Orefire'a w ślad za ogrami natychmiastowo ruszyła najbliżej stacjonująca jednostka wojskowa II Armii. Rozpoczęło się polowanie. Ogry zostały dogonione po kilku godzinach kiedy do granicy brakowało już tylko kilkuset metrów i po krótkich ostrzeżeniach dawi-zharr zaczęli strzelać do uciekienierów. Ciężko było wycelować, ponieważ góry w tym miejscu były bardzo strome, a ścieżka wąska przez co ogry co chwile chowały się za górskimi występami. W końcu udało im się dotrzeć do celu i przekroczyli granice. Problemem okazało się to, że czarne krasnoludy zaskoczyły uciekających i weszli na teren FKKA kontynuując pościg. Po kolejnej salwie na prostej udało się powalić dwa ungory, które nie radziły sobie z ciężkimi ładunkami i zostawały w tyle. Jeszcze chwila i wszyscy uciekinierzy byliby martwi kiedy z naprzeciwka rozległ się turkot karabinu maszynowego i na ścigających padł grad ołowiu. Krasnoludy Chaosu zostali przyszpileni ostrzałem i zaczęli się przegrupowywać z powrotem na tereny Imperium. W okolicy, w obawie przed inwazją, pojawiła się I Armia Obronna pod wodzą gen. Marnego. Ogrom udało się zbiec. 

II Armia (gen. Khokur Orefire) - ? piech IIIsg, ? piech III - Khazid Irkulak

I Armia Obronna (Gongrogg Marny) - ? piech IIsg - Karak Baraz

Straty: 
Imperium Pyłu: 1 martwy krasnolud i 3 rannych
FKKA: brak
Uciekinierzy: 2 ungory, 2 ogry ranne

To był rok końca dla Ligii Handlowej Kupców i Magów. Knowania dyplomatyczne, które doprowadziły do tego stanu rzeczy są owiane tajemnicą. Co jednak stało się oczywiste w pierwszych dniach 2708 roku była agresja Królestwa Bretonnii, Imperium, Kurganów oraz Wspólnoty Wzniesienia Ludzkości na państwo mariengburgskie. Najważniejsza i skoncentrowana inwazja w regionie stolicy odbyła się od południa i zachodu. Co ciekawe, jest wysoce prawdopodobne, że Bretonnia i Imperium nie koordynowały inwazji ze sobą. Liga rozstawiła większość swoich słabych i zacofanych technologicznie dywizji w obronny krąg wokół stolicy. Okazało się to być sporym błędem, bo rozproszone oddziały zostały zmiażdżone w bitwach granicznych. Najsilniejsze oddziały Ligii były w prowincji Leydenhove, ale brak gotowości botowej i rozstawienie bardzo z przodu sprawiły, że te prawie natychmiast wpadły w kocioł. W tym kontekście - wojska Imperium odniosły znacznie lepsze wyniki niż wojska Bretonnii. Wojska Altdorfu nie tylko były znacznie liczniejsze i lepsze jakościowo, to jeszcze uderzyły bezpośrednio tam gdzie przeciwnik był - a nie próbowały na siłę szukać “okrążeń i kotłów” w których nikogo nie było - zamiast tego szpica bretońska zderzyła się prosto z okopanymi dywizjami. Wojska Imperium wtargnęły do Marienburga pierwsze, jednocześnie eliminując kompletnie z gry lotnictwo Ligii, które miało szansę zadać spore straty - ostatecznie nie zdążyło prawie w ogóle powalczyć pomijając walkę z lotnictwem Bretonnii. Wojska Ligii poszły w rozsypkę, ostatecznie nie udało się prawie nikogo ewakuować - dużo było w tym winy braku wojsk w samym Marienburgu, gdzie zapanował kompletny chaos po tym jak zaczęli do niego uciekać żołnierze, a miejskie masy zaczęły doprowadzać do rozruchów i pogromów. Efektywnie wola do walki Marienburga padła w pierwszych dniach konfliktu - pomimo tego zamiast po prostu przyjąć bezwarunkową kapitulację Marienburga wojska Imperium marnowały bezcenne dni na popełnianie zbrodni wojennych i rabunek. W międzyczasie Królestwo Bretonnii, które chciało kontestować miasto widząc miażdżącą przewagę przeciwnika po prostu czekało na granicy. Obydwie strony nie chciały nawiązać ze sobą żadnych negocjacji i front pomiędzy obydwoma stronami był jak najbardziej bardzo napięty. Podczas gdy Marienburg płonął, wojska WWL okupowały Cypel Trolli, Erengrad ogłosił niepodległość jako “Państwo Kislevskie” tylko po to by zostać natychmiast zajęty przez wojska Kurgan, a poszczególne kantory zaczęły być zdobywane przez ościenne państwa. Ferignac zostało przyłączone przez wojska Estalijskiej Republiki Ludowej, Lyon złożył hołd lenny Królestwu Bretonnii, Saintes i Bordeaux w awaryjnym referendum zgłosili prośbę o akces do Zakonu Wybrańców Chaosu, wyspy Bragnir, Varaland i Ulfsland przypadły Imperium Chaosu, zaś Isle of Wight Zakonowi Nurgla, podczas gdy Tiurivik. W przeciągu tygodni, Ligę Handlową Kupców i Magów spotkał bolesny koniec. Flota wojenna Ligii w tym chaosie odpłynęła w kierunku Spineport gdzie prawdopodobnie dołączą do dawnej floty Zakonu. Los lotnictwa Ligii jest za to dosyć dziwny. Część lotnictwa została zniszczona na ziemi, część została przejęta przez wojska Imperium, a część samolotów znalazło się w Varaladzie i zostały one przejęte przez żołnierzy Aokrana. 

Gdy jednak kampania w Wastelandii dobiegała końca, nagły paraliż komunikacyjny owładnął całe Imperium. Z zaskoczenia spadochroniarze z ZSRR w masowej powietrznej inwazji zdobyli Altdorf, który okazał się być kompletnie niebroniony przez regularne oddziały. Z południowej granicy połączone siły ZSRR oraz Imperium Moyolequetzal ruszyły na podbój północy. A przynajmniej tak to miało wyglądać - bo granica południowa między Imperium a ZSRR była kompletnie nie obstawiona i wojska komunistów wlały się bez problemu do serca Imperium. ZSRR sukcesywnie sparaliżowało całą cywilną administrację Imperium. Gorzej poszło z administracją wojskową - większość generalicji Imperium nie dowodziło ze stolicy, ale ze sztabów położonych znacznie bliżej frontu przy Marienburgu, włącznie z szefem rządu Generałem-Regentem Ferdinard Dämmerklaue. W tej sytuacji, zwłaszcza, że wojska bretońskie wciąż naciskały na zachodnią granicę, a kontrola nad północą nie była warta czegokolwiek obecnie rozkazał on by całą armię odwrócić z powrotem na południowy wschód i kontratakować w celu odbicia stolicy. Oficjalnie zakończyło to kampanię mariengburgską - formalne resztki rządu Marienburga wreszcie złożyły formalny akt kapitulacji na ręce oficerów Królestwa Bretonnii, które przejęlo kontrolę nad całą prowincją Wastelandii. Rozpoczęło to zaś kampanię altdorfską.

Dowództwo ZSRR widząc kompletny brak oporu ze strony przeciwnika liczyło na to, że zdobędzie ono cały kraj jeszcze zanim wojska Imperium zdążą wyjść z terytorium Ligii. Pośpieszna ofensywa lądowa szybko połączyła front ze spadochroniarzami w Altdorfie i z łatwością przejęła kontrolę nad całym wschodnim Imperium. Wojska ZSRR ruszyły na zachód gdzie wreszcie nastąpił pierwszy kontakt. Korpusy Białego Wilka, II Armia oraz Korpus Górski zderzyły się z nadciągającą Panzerarmee oraz Kaiserkorps. Wojska Imperium wykorzystały tutaj równinny teren oraz miażdżącą przewagę w pojazdach opancerzonych do wykonania miażdżącego kontrataku w regionie Hugeldal, by następnie skręcić na południe do Ubesreik i okrążyć Korpus Górski, który zdążył wkroczyć do Drachenfels. Chociaż ZSRR dysponowało dużymi rezerwami piechoty, to fakt, że ta nie mogła się okopać oraz paskudny równinny teren sprawił, że pancerna armia Imperium przejechała się po wojskach komunistów w regionie i posłała je w rozsypkę. Korpus Górski w Drachenfels był przez pewien czas wspierany przez samoloty transportowe i dzięki temu, wraz ze wsparciem z innych dywizji przy olbrzymich stratach zdołał się ewakuować z okrążenia. Ten ważny taktyczny sukces w tym rejonie Imperialni nie byli w stanie wykorzystać bardziej ze względu na zmęczenie ofensywą i straty sił pancernych oraz ciągłe i nieustające dalej rezerwy piechoty ZSRR oraz Moyolequetzal.

W międzyczasie wojska Imperium ruszyły na Altdorf, dowódca operacji Karl Rommel choć walczył dosyć kompetentnie to nie miał szans przebić obrony miasta - miał zwyczajnie za mało piechoty, a rezerwy ZSRR wydawały się nie mieć końca - ostatecznie zdobył tylko kawałek zachodniego dystryktu. W kolejnych transportach ZSRR przetransportowało łącznie 16 dywizji spadochroniarzy do Altdorfu. ZSRR w znaczący sposób ustabilizowało front i kolejne ataki Imperium nie przyniosły większych rozstrzygnięć. Obydwie strony wykonały serię mniejszych ataków na siebie, ale w obydwu wypadkach nie udało się dużo osiągnąć. Czołgi ZSRR oraz Moyolequetzal okazały się być bardzo przestarzałe i nie miały one szans osiągnąć podobnych sukcesów co siły pancerne Imperium - nie pomógł też brak dywizji zmechanizowanych oraz brak zdolności do przetrwania potencjalnego kontrataku ze strony Panzerarmee. Podobne ataki pancerne ze strony Imperium były kontrowane zaś przez zwiad lotniczy oraz warstwa za warstwą okopanej piechoty. W kampanii ZSRR olbrzymim problemem okazał się brak bombowców oraz dobrych czołgów, które pozwoliłby łatwo i bez większych strat przebić front. Pomimo usilnych prób obydwu stron, ostatecznie front stanął w miejscu. W szerszej perspektywie - to jednak katastrofa dla Imperium, które straciło swoją stolicę, centra przemysłowe i znaczącą większość swojego potencjału. Wstępne raporty też sugerują, że zarówno zaopatrzenie jak i morale dla wojsk Imperium staje się coraz większym problemem. Bez odbicia stolicy, przyszłość reżimu stoi pod wielkim znakiem zapytania. Póki co, ani jedna ani druga strona nie przyznała się do odnalezienia cesarzowej, która najprawdopodobniej dalej ukrywa się gdzieś w Altdorfie.

W międzyczasie, ze względu na kampanię altfordzką, siły Imperium wycofały się całkowicie z terytorium DR-WAAAGH i pozbawione ochrony, bardzo szybko oddziały partyzanckie zaczęły rozstrzeliwać formalną cywilną administrację pozostawioną przez okupantów w postaci Marienburga i Imperium. Partyzanci odbili też Middenburg oraz przejęli nawet część terytorium, które formalnie było częścią Ligii Handlowej Kupców i Magów. Trzecie państwo rozbiorowe jakim był Ostland kompletnie nie zareagowało na te ruchy a jej siły zbrojne były kompletnie bierne.

--------------------------------

Na początku konfliktu zbrojnego, lotnictwo Nehekhary było kompletnie nieaktywne - podejrzewa się, że z wyboru - dużo lotnictwa Nehekhary zaczęło przybywać dopiero kilka dni po rozpoczęciu działań wojennych przylatując z Estalii. Chociaż lotnictwo zielonoskórych dostało rozkaz zbombardowania głównej bazy lotniczej Nehekhary w Teshent, to nie dysponowało ono bombowcami i w rezultacie atak okazał się nieskuteczny. Wreszcie, chociaż formalnie Klany Orków dysponowały miażdżącą przewagą liczebną w liczbie myśliwców, to było w stanie sensownie operować ledwie 10 dywizjonów ze względu na infrastrukturę lotniczą (tylko jedno lotnisko). Po konsolidacji lotnictwa komunistów gdy myśliwce nieumarłych wzniosły się w powietrze Nehekhara odbiła dominację powietrzną - jak się okazało Khemri dysponuje myśliwcem zupełnie nowej generacji, który znacząco zdeklasował swojego przeciwnika - straty wśród lotników zielonoskórych okazały się być olbrzymie. Wykorzystując też fakt, że Khemri dysponuje nowoczesnymi bombowcami, a Klany Orków brakiem radarów lotnictwo Nehekhary rozpoczęło akcję bombardowań jedynego lotniska Klanów Orków w Górze Bloodhorn. Zasięg bombowców pozwolił generałowi Artonisowi dodatkowo atakować bombowcami ze strony Czarnej Zatoki. Stało się w ten sposób oczywiste dla orków, że katastrofa w wojnie lotniczej nadciąga bardzo szybko wraz z szybko rosnącą liczbą zniszczonych maszyn.

W tym kontekście, hordy zielonoskórych ruszyły do ataku na całej linii frontu, licząc na wygranie kampanii zanim ich lotnictwo zostanie anihilowane. Dalej orkowie dysponowali zarówno przewagą liczebną i technologiczną, ale atakowali już piechotę na przygotowanych pozycjach, nie mając ani czołgów ani wsparcia bombowców. W obronie Nehekhara przekierowała większość rezerw do Teshert, priorytezując obronę bazy lotniczej tam niż nawet samej stolicy - w rezultacie awangarda zielonej hordy zdołała wkroczyć do obrzeż Khemri i dokonać niezłych spustoszeń. W heroicznej walce armia Socjalistycznej Republiki Nehekhary jak i patriotyczne dywizje ochotników zdołały jednak powstrzymać upadek stolicy. To był koniec wielkiej ofensywy zielonoskórych - wyczerpał się jej potencjał, Nehekhara unieszkodliwiła całkowicie lotnictwo Klanów i teraz jej bombowce zaczęły miażdżyć pozbawione jakiejkolwiek ochrony przeciwlotniczej piechotę. W obliczu błyskawicznie rosnących strat, faktu, że zdobycie zarówno całego Khemri czy Tashent przestało być realne, ciągle przybywających posiłków, w tym ku zdumieniu też lokalnej populacji - pojawienie całkowicie żywych żołnierzy z Estalijskiej Republiki Ludowej Czaszkogniot rozkazał częściowy odwrót by uniknąć ewentualnego kontrataku. Pomimo tego, bombowce Nehekhary dokonały dużego spustoszenia. Z pomocą sił estalijskich wojska Nehekhary ruszyły do kontrataku, odbijając część ze straconego terytorium. Front Nehekhary ustabilizował się na prowincjach: Teshert, Martwiejsk, Nosokościejsk, Bhagar.

Pomijając kwestię przygotowań do wojny oraz, że obydwie strony popełniły błędy w samej fazie przed rozpoczęciem konfliktu (brak gotowości oddziałów Nehekhary, brak lotnisk Klanów Orków, braki w bombowcach i czołgach zielonoskórych), prawdopodobnie najważniejszym momentem kampanii była bitwa w Soil Hill - jedyne szybkie dywizje zmechanizowane orków ugrzęzły w starciach z frontową, liczną piechotą nieumarłych. Pozostałe dywizje zielonoskórych z armii “Atakować!” chociaż były miażdżąco silniejsze liczebnie i technologicznie, to były za wolne by wykorzystać fakt, że połowa armii Nehekhary mogłaby być odcięta od stolicy. Brak mobilności w armii Klanów Orków sprawił, że element zaskoczenia oraz złe rozstawienie wojsk Nehekhary nie mogło zostać w pełni wykorzystane, co sprawiło, że wojna nie mogła zostać zakończona jednym szybkim uderzeniem. W przedłużającej wojnie lotnictwo Nehekhary zaczęło zdobywać coraz większą przewagę, aż w końcu jej bombowce powstrzymały wrogą ofensywę.

Nehekhara “nie runęła jak domek z kart”, co znaczy, że ten krwawy konflikt będzie dalej trwał.

Wraz z ogłoszeniem wielkiego ŁAAAAAAAAA przez granicę z Imperium wkroczyła wielka horda zielonoskórych. Trzy armie skoncentrowane uderzyły w Grossfurre. Na miejscu zderzyły się z I Reichskorps, armią znacząco mniejszą ale lepiej uzbrojoną, okopaną i gotową do boju. Orkowie dysponowali miażdżącą przewagą liczebną, którą wykorzystali do przejęcia części przygranicznego terytorium. Szybko jednak nastał problem związany z tym, że tak dużo dywizji zwyczajnie nie dało się zmieścić w jednym ataku na tę prowincję, mimo wyruszenia z trzech prowincji i front nie został przebity dosyć szybko przed przybyciem posiłków. Pierwsze z nich dotarły z sąsiadującego II Reichkorps w Eslohe oraz IV Reichkorps w Garndorf. Wojna szybko przybrała charakter walki pozycyjnej - co nie było po myśli hersztalicji DR-WAAAAGH. Początkowa przewaga liczebna zielonoskórych w regionie topniała ze startowej 4 do 1, do 2 do 1, aż w końcu wraz z licznymi dodatkowymi dywizjami wsparcia przybywającymi z pozostałych granic Imperium w końcu udało się ją względnie wyrównać. Bitwa o Grossfurre trwała właściwie cały rok i ostatecznie jedyne co się udało osiągnąć stronom to kompletnie zniszczyć prowincję, nie pozostał kamień na kamieniu, a wszyscy cywile z prowincji zostali ewakuowani. Bitwa została przerwana dopiero gdy Panzerarmee Imperium została przeniesiona do prowincji Garndorf skąd wyprowadziła kontratak na Hordę Ciach! w Torpin. Kontratak ten tak przestraszył hersztów DR-WAAAGH, że atak został odwołany by ustabilizować front - potrzeba było też nieznacznie cofnąć poniektóre wystawione dywizje. Atak Panzerarmee miał charakter tylko badania frontu i został wycofany wkrótce potem. Ostatecznie, za setki tysięcy żyć zielonoskórych udało się zdobyć od kilka do kilkunastu mil w głąb prowincji Grossfurre.

Eksperci szacują, że “gambit Grossfure”, polegający na wybraniu jednego dogodnego pola bitwy by wykrwawić tam przeciwnika nie wypalił. Imperium dysponowało dominacją w powietrzu i zwiadem oraz dysponowało jakościowo lepszym sprzętem niż orkowie. Obydwie strony miały odpowiednio dużo rezerw by kontynuować starcie właściwie bez przerwy - zostało przerwane tylko ze względu na zagrożenie dla flanki.

Los Zakonu wydaje się przesądzony, ale iskra nadziei wciąż się tli. Wojska Bretonnii musiały poświęcić wiele czasu jak i swoich żołnierzy by wreszcie dobić okrążone oddziały, daleka ekspansja wgłąb terytorium Zakonu wywołała też problemy logistyczne. W rezultacie do końca roku i zapadnięcia śniegów wojska reżimu z Couronne nie dokonały ataku na Mousillon ani nie próbowały dokonać przebicia za rzekę Grismerie. Zamiast tego, gdy kluczowe przebicia przez front zostały już dokonane przez korpusu pancerne bombowce strategiczne Bretonnii wzięły za cel centrum wywiadu w Derrevin, kompletnie je niszcząc. Ze względu na problemy z czasem i innymi zadaniami, tylko nieliczne naloty zostały wysłane nad sam Mousillon i nie zostały wymierzone one w ciężkie umocnienia wokół miasta, lecz w dzielnice przemysłowe. Straty są, choć nie katastrofalne.

Eksperci militarni są zdania, że choć Królestwo Bretonnii zatriumfowało, to mocno przeszacowali oni siłę lotnictwa Zakonu i w rezultacie, jej niedofinansowane siły lądowe ledwo były w stanie wypełnić zadanie. Doktryna obronna reżimu z Mousillon była bardzo wadliwa - ze względu na brak lotnictwa do osłony nieba helikoptery okazały się w znacznym stopniu bezużyteczne. Korpus zmechanizowany do łatania linii okazał się zaś nie dosyć silny by powstrzymać próbę przebicia. Analizy z poszczególnych bitew w kotłach wskazują, że co do zasady - piechota Zakonu walczyła wybitniej i skuteczniej niż Bretonnii, ale nie miało to znaczenia ze względu na sytuację strategiczną. Mobilne korpusy pancerne stosując doktryne guerre éclair zdołały dokonać ich otoczenia i wymuszenia na nich walki w wyjątkowo niesprzyjających warunkach. Bretonnia też co do zasady lepiej skoncentrowała swoje wojsko, w rezultacie osiągając krytyczną przewagę liczebną w tych punktach frontu, które były szczególnie ważne - pośrednio była to wina dosyć pasywnych rozkazów dla piechoty na Linii Tzeentcha. Z drugiej strony - jakiekolwiek rozkazy by nie zmieniły faktu, że na tak szerokim i otwartym, pozbawionym przeszkód froncie ten który zaatakuje pierwszy ma istotną przewagę. Wreszcie, choć znacząca część bombowców Bretonnii była strategiczna, to miażdżąca przewaga w lotnictwie nie dawała wielkich szans Zakonowi. Miasto-twierdza Mousillon wciąż jednak stoi, a z nią serce do walki wojsk Zakonu.